NDAA §889 Narzędzie do sprawdzania zgodności z przepisami dotyczącymi monitoringu wizyjnego (2026): dla projektów federalnych w USA

Sekcja 889 ustawy o upoważnieniu do obrony narodowej na rok budżetowy 2019 składa się z dwóch części operacyjnych. Część A – obowiązująca od sierpnia 2019 r. – zakazuje agencjom federalnym nabywania objętego zakazem sprzętu telekomunikacyjnego i do monitoringu wizyjnego. Część B – obowiązująca od sierpnia 2020 r. – rozszerza ten zakaz na wykonawców federalnych: wykonawca nie może wykorzystywać objętego zakazem sprzętu w żadnej ze swoich operacji w trakcie realizacji umowy, niezależnie od tego, czy sprzęt ten jest podłączony do sieci federalnej. Finansowanie z federalnych dotacji i pożyczek jest traktowane jako kontrakt federalny dla celów §889.

Wymienieni dostawcy objęci przepisami zostali wymienieni w §889(f)(3): „Hikvision”, „Dahua”, „Huawei”, „ZTE”, „Hytera”, a także ich spółki zależne, podmioty stowarzyszone oraz wszelkie podmioty, co do których sekretarz obrony lub dyrektor wywiadu krajowego ma uzasadnione podstawy, by sądzić, że są one własnością tych podmiotów, są przez nie kontrolowane lub w inny sposób z nimi powiązane. Zakres objęty przepisami obejmuje sam sprzęt, komponenty znajdujące się w innym sprzęcie oraz usługi świadczone przez tych dostawców. Rada FAR wdrożyła to poprzez klauzulę 52.204-25 wraz z równoległą certyfikacją w 52.204-24.

Co to oznacza dla integratora: każdy projekt monitoringu wizyjnego finansowany ze środków federalnych wymaga sprawdzenia każdej kamery IP, każdego rejestratora sieciowego (NVR), każdego kodera oraz każdego akcesorium wideo pod kątem zgodności z wykazem §889. „To amerykańska marka” nie stanowi argumentu obrony, jeśli marka ta jest marką własną na platformie referencyjnej dostawcy objętego przepisami. Ścieżka audytu musi być przypisana do każdej kamery, identyfikowalna i zachowana — kary za nieprzestrzeganie przepisów obejmują rozwiązanie umowy, wykluczenie z udziału w przetargach oraz zwrot wypłaconych środków.

Zasięg wpływu funduszy federalnych jest szerszy, niż zdaje sobie sprawę większość integratorów. Okręgi szkolne korzystające z dotacji federalnych, szpitale otrzymujące refundacje z programu Medicare, które wiążą się z wykorzystaniem środków federalnych na modernizację systemów CCTV, projekty miejskie finansowane z pożyczek HUD, lotniska korzystające z dotacji FAA, projekty związane z bezpieczeństwem publicznym realizowane w ramach dotacji DHS — we wszystkich tych przypadkach obowiązki wynikające z §889 przenoszą się na kolejne ogniwa łańcucha dostaw. Stwierdzenie „Nie jesteśmy projektem rządowym” rzadko jest właściwą odpowiedzią, gdy w strukturze finansowania znalazły się środki federalne.

Kilka stanów w USA wprowadziło dodatkowe, własne zakazy. Floryda, Georgia, Vermont, Luizjana i Teksas uchwaliły przepisy ograniczające stosowanie sprzętu do monitoringu wizyjnego pochodzenia chińskiego w projektach sektora publicznego, których zakres wykracza poza sam §889. Podstawą jest oznaczenie poszczególnych kamer w systemie CCTVplanner; integratorzy obsługujący te stany powinni również upewnić się, czy przepisy stanowe mają zastosowanie do ich konkretnej umowy.

Co więcej — w praktyce — koszty niepowodzenia audytu są nieproporcjonalne. Kamera, która dziś kosztuje o 200 dolarów mniej, może narazić wykonawcę na wykluczenie z przetargów warte 5 mln dolarów lub zwrot środków sięgający setek tysięcy dolarów. Sprawdzanie każdej kamery to najtańsze zabezpieczenie, jakie projekt może zapewnić.